Μετά από πολύ καιρό επιστρέφουμε για τα τελευταία μας νέα μέσω του blog. Αυτή τη φορά τα νέα έχουν να κάνουν με τη μετακόμιση στο σπίτι της Ζωής και στην εγκατάσταση του νέου γραφείου στο δωμάτιο. Αφού μεταφέρθηκαν τα ατελείωτα ρούχα και τακτοποιηθήκαμε, ήρθε και το γραφείο που παραγγείλαμε από τη SATO μαζί με τη βιβλιοθήκη. Γωνιακό γραφείο σχεδόν 2 επί 2 μέτρα (1.80), καρέκλα, συρταριέρα και βιβλιοθήκη 2 μέτρα ύψος. Το πρόβλημα ήταν ο υπολογιστής που δε χωρούσε από κάτω.

Όταν παρήγγειλλα το γραφείο, παντού έβρισκα γραφεία ύψους 72 εκατοστών. Μα όλα τα γραφεία ήταν εκεί. Το κουτί του υπολογιστή ήταν 72 εκατοστά κι έτσι ή θα σηκωνόταν το γραφείο με ποδαράκια ή… άγνωστο! Το να μπει το computer μακρυά από το γραφείο δεν ήταν καλή ιδέα, αφού οι 2 οθόνες θα ήθελαν αρκετά καλώδια (έχουν και usb hub στο εσωτερικό τους) και το τελευταίο που ήθελα ήταν καλώδια στο πάτωμα. Μετά από ψάξιμο μιας εβδομάδας σε επιπλάδικα, ΙΚΕΑ, Praktiker κλπ, χθες έφτασα στο αμήν και μέσα σε 1.5 ώρα διάβασα τα άπειρα φόρουμ και reviews online για το τι κουτιά κυκλοφορούν και κατέληξα σε έναν Lian Li (κι όταν έπαιρνα τον ThermalTake πριν 2 χρόνια σκεφτόμουν Lian Li και CoolerMaster).

Στην ουσία επειδή δεν άντεχα άλλο ψάξιμο μπήκα και είδα τι έχει ετοιμοπαράδοτο το Πλαίσιο κι από αυτά σύγκρινα. Μια βδομάδα έκανα άπειρο ψάξιμο για λύσεις για το γραφείο, για το τι θα κάνω με τον ήχο στο γραφείο (δεν έχω ηχεία), για φορτιστές και μπαταρίες… Δεν πολυάντεχα να ψάχνω και κουτιά, πού θα βρω πιο φτηνό και άλλα διάφορα τέτοια. Εκείνο που ήθελα ήταν ΑΘΟΡΥΒΗ λειτουργία (γενικά με ενοχλεί ο θόρυβος του υπολογιστή, ειδικά όταν κάθομαι με τις ώρες) κι όσο γίνεται πιο χαμηλές θερμοκρασίες, τηρουμένων των αναλογιών. Και φυσικά κάτω από 70 εκατοστά ύψος.

Μετά 1.5 ώρα ήμουν ανάμεσα σε έναν CoolerMaster και σε 2 Lian-Li, ο CoolerMaster είχε 20 εκατοστά πλαϊνό ανεμιστήρα (αθόρυβος και φοβερά αποτελεσματικός) αλλά ήταν πάνω σε πλαστική βάση που ενδεχομένως να συντονιζόταν με το κουτί κι από ό,τι διάβασα στη θεωρία ήταν καλό αλλά στην πράξη αποτύγχανε. Ανάμεσα στους Lian-Li, κατέληξα στο φθηνότερο (€259) αφού ο ακριβός (€300) ήταν πιο πολύ για gaming. Έτσι πετάχτηκα μέχρι το Πλαίσιο και τον αγόρασα.

Για να τον φορτώσω στο αυτοκίνητο ήταν δύσκολα τα πράματα (τεράστιο κουτί) και γύρισα με ανοιχτή οροφή, αλλά και πάλι το κουτί πατούσε πάνω σε αεραγωγούς, ντουλαπάκια, κάθισμα, πόρτα… Γενικά ήταν πολύ ανορθόδοξη η μεταφορά του(πίστευα ότι σίγουρα όταν το βγάλω, θα έχω κάνει ζημιά στο εσωτερικό του αυτοκινήτου), αλλά όλα καλά τελικά. Σχετικά βέβαια, αφού όταν γύρισα η Ζωή έκανε την αυθόρμητη αλλά και μοιραία ερώτηση:

«Εμ, στο ΜΗΚΟΣ χωράει;»

Βέβαια. Όταν κοιτούσα για διαστάσεις το μόνο μέλημα ήταν το ύψος. Ούτε καν πρόσεξα το μήκος (το βάθος στην ουσία), το μόνο που θυμόμουν ήταν ότι είχε το ίδιο μήκος με ύψος. Το γραφείο όμως στο πλαϊνό του τμήμα (εκεί που κάνει το «Γ») έχει πλάτος 60 εκατοστά. Μικρό το κακό, προεξέχει λίγο από πίσω, αλλά έτσι κι αλλιώς έχουμε αφήσει απόσταση από τον τοίχο. Όταν όμως πήγα να βάλω τον υπολογιστή κάτω από το γραφείο, θυμήθηκα ότι το γραφείο σε εκείνο το σημείο έχει μια μεγάλη σιδεριά από κάτω για να ενώνει τα 2 τμήματα. Ω ναι, ο υπολογιστής χώρεσε ευτυχώς αφήνοντας 1 εκατοστό κενό!

Ξενύχτησα λοιπόν μέχρι τις 3 για να μεταφέρω όλα τα κομμάτια του υπολογιστή από το παλιό κουτί στο καινούριο. Το παλιό ήταν ένας ThermalTake Mozart και κατά τη γνώμη μου ένα από τα ομορφότερα κουτιά που έχουν βγει. Το καινούριο κουτί είναι από αλουμίνιο όλο, πολύ πιο αθόρυβο (έχει ηχομονωτικά υλικά σε όλο του το εσωτερικό), με πολύ καλύτερης κατασκευής υλικά αλλά και αρκετά πιο ζεστό από τον Thermaltake. Παρόλα αυτά, το κύριο μέλημα για εμένα είναι η ηχομόνωση και είμαι πολύ ευχαριστημένος.

Έτσι λοιπόν μετά από 40 μέρες από την παραγγελία του γραφείου, είμαι πλέον στην ευχάριστη θέση να ξαναγράψω στα Zouzounia.net από τον υπολογιστή μου, που βρίσκεται στη θέση του. Τόσες μέρες περίμενα πώς και πώς να τελειώσουμε με τις μεταφορές και εγκαταστάσεις και να κάτσω ξανά σαν άνθρωπος στο computer. Πίσω από τις οθόνες διακρίνεται ένα μέρος του Θερμαϊκού κόλπου, βλέπει προς Περαία μεριά, και είναι ΤΕΡΑΣΤΙΑ η διαφορά ανάμεσα στη θέα που έχω τώρα και στον τοίχο που έβλεπα τόσα χρόνια. Φυσικά το 95% των ανθρώπων έχουν τις οθόνες να βλέπουν τον τοίχο. Καμία ένσταση σε αυτό, αλλά είναι πολύ διαφορετική η αίσθηση, πόσο μάλλον να έχεις και θέα. Αφορμή για αυτή μου τη «μανία» να μην έχω τοίχο αυτή τη φορά πίσω από τις οθόνες είναι κάποιες φωτογραφίες άλλων χρηστών του ίντερνετ που δημοσίευσαν τα μηχανήματα τους κι έβλεπαν έξω από παράθυρα συνήθως (δε θα ξεχάσω 2 εικόνες, η μία με ένα ποτάμι και λιβάδια να φαίνονται έξω από το παράθυρο και ένα άλλο γραφείο σε γωνία με τζάμια γύρω γύρω μες στα δέντρα). Σίγουρα είναι δύσκολη σχετικά μια τέτοια διαρρύθμιση στα σπίτια, ειδικά όταν είναι σχετικά μικρά, αλλά κατά τη γνώμη μου αξίζει τον κόπο. Δουλεύεις με άλλον αέρα…

Τέλος, έχω και μια συμβουλή για όσους σκέφτονται να βάλουν τον υπολογιστή στο σαλόνι κι εργάζονται σε αυτόν (σοβαρή δουλειά, όχι να παίζουν πασιέντζες!). ΜΗΝ βάλετε τον υπολογιστή στο σαλόνι που υπάρχει η τηλεόραση! Είναι ΑΔΥΝΑΤΟ να συγκεντρωθείς, όσο κι αν θέλεις! Σκεφτόμουν αυτή τη λύση για βδομάδες (και γενικά μου άρεσε η ιδέα), τελικά την απορρίψαμε με τη Ζωή, αλλά μέχρι να έρθει το γραφείο, είχαμε τοποθετήσει τον υπολογιστή στο τραπέζι της κουζίνας που είχαμε μεταφέρει στο σαλόνι. Δεν το συζητάω, δουλειά δεν μπορεί να γίνει.